De tijd vliegt als je een kleintje hebt;-) Bijna een maand zijn we nu met z’n drietjes thuis en het gaat hartstikke goed! Edmundo heeft (nog?) geen terugval gehad en lijkt zich prima aan te passen aan zijn nieuwe omgeving. Hij is vrolijk en heeft duidelijk een opgeruimd karakter, maar hij durft nu gelukkig ook af en toe heel ondeugend te zijn. Hij luistert soms expres niet en hij geeft zijn peuterpubertijd wat meer de ruimte (Ik ben 2 en ik zeg: "NO!";-) Verder gaat hij steeds meer praten, elke dag leert hij nieuwe nederlandse woorden en hij vraagt ons ook regelmatig hoe alles in de wereld om hem heen heet. Zijn liefste voorleesboek is een woordenboek (Mijn eerste Van Dale) en als het aan hem ligt lezen we daar non-stop uit voor, zodat hij heel snel nxf3g meer woorden kent om mini-zinnetjes mee te maken. "Muno pele auto?" vraagt hij als hij met zijn autootjes wil spelen… heel schattig dat geklets.

Het procedurele gedeelte van de adoptie is nog niet helemaal afgerond, we zijn er maar druk mee. Zijn inschrijving bij de gemeente is pas deze week helemaal geregeld (daar hebben ze dan een volle maand over gedaan) en dan hebben we het nog niet eens over zijn ziektekostenverzekering ed. Edmundootje heeft inmiddels kennisgemaakt met onze huisarts en een medewerker van het consultatiebureau is bij ons thuis op bezoek geweest. Eind juni zal een gespecialiseerde kinderarts Edmundo uitvoerig onderzoeken tijdens een echte adoptiescreening (dat wordt weer poepjes verzamelen;-) en we willen binnenkort ook nog even met hem naar de tandarts.

Heel graag willen we iedereen hartelijk bedanken voor alle lieve reacties op onze weblog, elke ochtend in Bolivia was het ons ritueel om de dag te starten met jullie vriendelijke woorden, we hebben ons erg gesteund gevoeld. Ook nu we weer thuis zijn ontvangen we nog met regelmaat plezierige reacties, dank daarvoor! We hebben de afgelopen 3 maanden erg gexefsoleerd geleefd en daardoor hebben we heel wat verjaardagen, bruiloften, geboortes en sommige calamiteiten gemist… de komende tijd zullen we (met terugwerkende kracht?) proberen 1 en ander in te halen! Het is voor ons heel fijn dat we zo afgezonderd met z’n drietjes konden zijn en dat jullie ons de ruimte hebben gegeven om rustig aan elkaar te wennen. Bedankt allemaal!

Of dit het einde is van het vullen van de weblog weten we nog niet… misschien dat we af en toe een update plaatsen… misschien vergeten we het of hebben we er gewoon geen zin in… omdat het veel leuker is om naar de kinderboerderij te fietsen, te kleien, auto’s op straat te kijken en te spelen in de zandbak en omdat we daarna willen lezen uit het voorleeswoordenboek, koekjes willen bakken, bij oma op visite willen gaan of gewoon omdat we eventjes rustig willen relaxen.. we zullen zien… surf af en toe nog maar eens langs om te kijken of we toch nog een gaatje in de agenda van ons nieuwe leven hebben kunnen vinden:-)) Adios amigos!

Een beetje slaapdronken komen we thuis;-) Wat ontzettend fijn om na 9 weken Bolivia je eigen voordeur weer te zien! Er hangt een groot vliegtuig in de voortuin en twee lama’s en een tropische miereneter heten Edmundo een warm welkom. Op de schuurmuur hangt een Boliviaanse vlag (aan de andere kant wappert een Nederlandse) en alles is heel mooi versierd met ballonnen en verse planten die in bloei staan. Wat ziet het er gezellig uit! Onze familie heeft zich flink uitgesloofd:-) Binnen is alles heel erg schoon en netjes opgeruimd en overal staan bloemen, kaarten en kadootjes. De achtertuin is flink onderhanden genomen en ook daar zijn de potten gevuld met nieuwe bloeiende planten. In de struiken hangen ballonnen en er hangt een hele mooie gekleurde slinger dwars door de tuin:-) In het midden staat een fonkelnieuwe zandbak voor Edmundootje (incl zakken zand en speelgoedjes) Tjonge, wat worden we verwend! Wat een leuke verrassingen!

We zijn zo moe dat we bijna omvallen, alle verrassingen gaan een beetje langs ons heen. Ilse is nog steeds duizelig (de tuin wiebelt heen en weer;-) en besluit meteen naar bed te gaan. Arjan en Edmundootje zijn nog niet moe genoeg (?) en feesten met z’n tweetjes nog een tijdje door. Nieuw speelgoed wordt uitgeprobeerd (in een nieuwe pyjama natuurlijk, het is hier koud!) en samen verkennen ze Edmundo zijn nieuwe kamertje. Hij vindt het geen probleem om alleen te slapen, hij hoeft niet te huilen en hij slaapt er goed. Als hij de volgende morgen om 5.00 uur wakker wordt komt hij naar onze kamer en kruipt hij tussen ons in, samen slapen we verder tot 13.00 uur:-) En als we dan eindelijk een beetje wakker zijn genieten we volop van ons fijne huis en van alle verrassingen. Het is fijn om weer thuis te zijn:-))

Met een slapende Edmundo komen we zonder problemen door de douane. We zijn ietsje later omdat we even de tijd hebben genomen om ons wat op te frissen, Ilse is sinds de landing duizelig en niet helemaal lekker. Bovendien stond er een enorme wachtrij (echt een paar honderd mensen!) voor de douane en moesten we heel lang wachten. In de verte, achter de glazen wand, zien we vanuit de wachtrij ineens onze familie staan… JOEHOE!! We zwaaien enthousiast! Een spandoek gaat de lucht in, "WELKOM THUIS" staat er op:-) We staan te huppelen in de rij, laat ons erdoor, we hebben haast!
Edmundootje wordt slapend (voor het raam) tentoongesteld aan zijn nieuwe familie, dit is hem hoor, jullie kleinzoon en neefje…, leuk is hij hxe8? Arjan zoekt de koffers bij elkaar en Ilse maakt Edmundo wakker. Met slaperige oogjes kijkt hij geamuseerd om zich heen, bijna alle mensen uit zijn fotoboekje staan daar achter die ruit! We gaan ze 1 voor 1 af en hij lijkt iedereen te herkennen, met een glimlachje op zijn mond zwaait hij voorzichtig. Hallo allemaal!

Als we door de deur komen valt er een last van onze schouders, we hebben het gehaald, de reis is zonder problemen verlopen, wat een opluchting!
Het is heerlijk om iedereen weer te zien en om lekker te kunnen kletsen (zonder een slechte Skype-verbinding;-) Wat een fijne aankomst, iedereen houdt rekening met Edmundootje en dat is ook echt nodig, hij is goed gehumeurd maar hij klampt zich wel vast aan ons. Edmundo kijkt zijn ogen uit, wat gebeurt er allemaal? We vinden hem opvallend ontspannen, het vele oefenen met de familiefoto’s werpt duidelijk zijn vruchten af.
We nemen afscheid van de andere adoptiefamilies: "Dxe1g Pedro en Sandra, dxe1g kleine Boaz, heel veel geluk!", "Dxe1g Laurens en Mireille, dxe1g lieve Valeria, dxe1g kleine Miguel, het allerbeste!" "Bedankt voor het fijne buurmanschap:-)"
En dan gaan we lekker naar huis!

Zaterdagochtend ontbijten we voor de laatste keer in de ontbijtzaal van hotel Buganvillas (met een wekker op tafel;-) we zijn klaar om te vertrekken, maar we moeten ook nog heel veel kleine laatste dingetjes doen… De fiets van Edmundo is vakkundig uit elkaar gehaald (door een hotelmonteur) en woont nu tijdelijk in de grote koffer van Arjan die verder tot aan de nok toe is gevuld met souvenirs. De spullen die we niet mee naar huis (kunnen) nemen geven we xf3f aan de adoptiefamilie die nog 8 weekjes blijft:-)) xf3f aan ons kamermeisje. Bibberend staan we met de koffers op de weegschaal, maar dat is nergens voor nodig, eigenlijk balen we een beetje, we hadden best nog 5 kilo extra Bolivia-spullen mee kunnen nemen;-)
Stipt op tijd staan we bij de receptie op Pepe en Inxe9s te wachten om samen naar het vliegveld te gaan. Ze hanteren altijd een Boliviaans half uurtje en komen dus iets later (vandaag maakt het ons zenuwachtig) We kletsen gezelllig met de laatste overgebleven nederlandse adoptiefamilie (zet hem op jongens!) voordat ze ons enthousiast uitzwaaien:-) Pepe en Inxe9s zijn mega-relaxed, volgens hen zijn we prima op tijd (volgens ons zijn we redelijk aan de late kant!),  we vertrouwen er op dat ze weten wat ze doen en we proberen zo goed als dat gaat nog te genieten van onze laatste momenten in Bolivia, Santa Cruz.

Als we op het vliegveld uit de auto stappen staan we oog in oog met de hermana’s! Het is niet te geloven, maar ze zijn echt gekomen om ons uit te zwaaien en ze maken enthousiast wat laatste foto’s. Inxe9s grijpt al onze reispaperassen en paspoorten en nadat we een tijdje in de incheckrij hebben gestaan zorgt zij er voor dat we onze instapkaarten krijgen en dat de bagage goed wordt gelabelled. Daarna nog even visumgeld betalen…, ondertussen past Pepe op Edmundootje, samen kijken ze naar auto’s…
Vlak voor de paspoortcontrole/douane is het een gezellige boel, we nemen afscheid van Inxe9s en natuurlijk van Pepe en we zwaaien hartstochtelijk naar de hermana’s:-)) Dan ineens  staan de Panamamensen voor onze neus, wat toevallig, zij vliegen vandaag ook naar huis! Edmundo vindt het zo gezellig vxf3xf3r de douane (ook de 1e keer roltrap heeft een inmense indruk gemaakt) dat hij niet zo veel zin heeft om braaf in de rij te staan voor een krap poortje. Met een hevig friemelend, bewegend jochie op de arm worden onze paspoorten gecontroleerd, betalen we luchthavenbelasting en mogen we daarna doorlopen. Nadat de handbagage is gechecked (op drugs) rest ons alleen nog het wachten op het juiste vliegtuig (oja en het spenderen van de laatste bolivianos aan… souvenirs;-)

Met een antilekbeker sap in de hand (xe9n in de mond;-) geniet Edmundootje van de vlucht naar Brazilixeb en ondergaat hij de reis geduldig. Hij kijkt gexefnteresseerd naar buiten en hij speelt wat. Als we er bijna zijn en over Sao Paulo vliegen vergapen we ons aan het uitzicht… wat een ontzettend grote stad, er wonen hier ongeveer net zoveel mensen als in heel Nederland! Tijdens de daling valt Edo in de riemen in slaap om pas bij het uitstappen (in de slurf) weer wakker te worden in de armen van Ilse. Hij roept ineens heel hard: "Lietui!" (Vliegtuig!) en is weer klaarwakker.

In Sao Paulo overbruggen we de tijd met vliegtuigen kijken, naar het toilet gaan en op een bankje zitten. Edmundo speelt met Valeria, haar koffertje en de buggy en ze hebben reuze veel plezier. We trekken warme kleren aan, want zowel in het vliegtuig als in Nederland is het een stuk kouder dan de temperatuur waar we de afgelopen tijd gewend aan zijn geraakt…

Als het tijd is om in te stappen krijgen we voorrang! Mensen met kinderen mogen eerst en we zijn als xe9xe9n van de eersten in een nog leeg vliegtuig, fijn hoor:-)) Met Edmundo gaat het tijdens de vlucht prima, hij eet lekker van het kindermenuutje, hij speelt met zijn rode auto, leest een boekje, kijkt een filmpje en probeert te slapen…dat lukt ongeveer een uurtje of 4. Wij slapen vrijwel niet tijdens deze nachtvlucht en we komen dan ook gebroken aan. Best zwaar hoor zo’n nachtvlucht, als je slaapt gaat de tijd lekker snel, maar wakker in een krappe stoel in het donker duurt de reis wel erg lang…  Edmundo valt tijdens de landing weer in slaap, deze keer wordt hij niet vanzelf wakker, hij gaat slapend (over de schouder) door de douane… Welkom in Nederland!

Tijdens ons laatste uitstapje in Bolivia bezoeken we restaurant "La Rinconada" waar we heerlijk lunchen met alle nederlandse adoptiefamilies. We genieten van het eten, het weer, de prachtige vijver, de bijzondere speeltuin en de fijne zwembaden… veel langer dan gepland (we moeten eigenlijk inpakken;-)… Het is een mooie afsluiter van een bijzondere reis, een indrukwekkend avontuur. We hebben niet alleen Edmundootje, maar heel Bolivia in ons hart gesloten en we komen hier vast en zeker nog eens terug! We realiseren ons dat we maar een klein gedeelte van het land hebben gezien en dan ook nog het rijkste gedeelte… we zijn zeker van plan om in de toekomst de rest van het land te bekijken:-)

Ons verblijf in Santa Cruz was aangenaam, de eerste maand in Yotaxfa was zwaar voor ons en voor Edmundootje, we hebben allemaal hard moeten werken om aan elkaar te wennen, de tweede maand in Buganvillas was een feestje en hebben we genoten van elkaar en van het vakantiegevoel;-) We zijn blij dat we in twee verschillende hotels hebben gelogeerd, beide zo verschilllend, we hadden het niet willen missen. Er waren heuse hoogtepunten zoals het afronden van de procedure, het bezoek van Opa Jan en onze bezoekjes aan Gxfcembxe9. Dieptepunten waren er natuurlijk ook: Arjan zijn bankpas die (tijdelijk) door een automaat werd ingeslikt, de verplichte bezoekjes van "de dames" van de rechtbank en samen hebben we 6x flinke keelontsteking gehad (waarvan Ilse er 4 voor haar rekening heeft genomen…) Maar als je alles bij elkaar optelt, dan overweegt het positieve en zijn we het er stellig over eens dat het een prachtige tijd is geweest, we hebben genoten!

La Rinconada als afsluiter is een echt aanrader! Het is een prachtig park en het eten is meer dan prima. De Waterlelies in de vijver zijn enorm en indrukwekkend (zie artikel: Largest Victoria Pads). Als het aan ons ligt komen we hier zeker terug:-))

Voor iedereen die gexefnteresseerd is in het welzijn van Edmundootje:

De afgelopen 2 maanden hebben we met z’n drietjes een hele bijzondere tijd beleefd, jullie hebben een gedeelte daarvan op de web-log mee kunnen lezen. Daardoor zou het kunnen dat je het gevoel hebt dat je er een beetje bij was en ben je misschien zelfs al een beetje gewend geraakt aan Edmundootje:-) Helaas is dat (nog) niet wederzijds… Edmundo kent jullie niet en zal jullie dus ook niet herkennen. We hebben hem voorbereid op onze directe naaste familieleden en dat was al een flinke kluif voor hem. De reis van Bolivia naar Nederland is voor hem heel erg spannend, hij is pas 2 en hem goed voorbereiden is lastig (we doen ons best;-). We verwachten dat hij een beetje gelaten zal zijn en dat hij het uiten van zijn stress bewaart totdat we thuis zijn, maar we willen toch zoveel mogelijk rekening met hem houden. We hopen dat jullie ons daarbij willen helpen.

We vinden het ontzettend leuk als jullie naar Schiphol komen (echt!), maar hou het rustig:-) Geef Edmundo een beetje de ruimte, knuffel hem liever niet en pak hem ook niet zomaar op oid. Als je hem graag iets wil geven, geef het dan aan ons (of aan onze moeders;-) en niet direct aan hem. Kadootjes (en snoep) is hij niet gewend en hij zal er dan ook anders op reageren dan andere kinderen. Het is ook heel belangrijk voor ons dat jullie hem niets te eten geven, het is een hongerig kereltje (hij krijgt echt genoeg!) en we willen liever niet dat hij om voedsel gaat bedelen bij vreemde mensen.

Waarom is dit nou allemaal nodig? Edmundo heeft de eerste 2,5 jaar van zijn leven in een kindertehuis gewoond en hij is gedurende die tijd verzorgd door meerdere mamita’s. Hij weet niet precies wat een vader en een moeder zijn en hoewel hij ons de afgelopen 2 maanden heeft leren kennen als twee betrokken mensen is het verschil tussen een verzorger en een mama of papa hem echt nog niet duidelijk. Voor zijn hechting is het belangrijk dat wij er voor hem zijn, dat we knuffelen en plezier hebben, dat we streng zijn als hij stout is en dat we hem verzorgen (oa eten geven). Als zijn hechtingsproces goed verloopt kan hij later genieten van zijn eigen (liefdes)relaties en vriendschappen. Het kunnen hechten is heel belangrijk voor kinderen!

Gelukkig hebben we een goede start gemaakt:-) Het "gexefsoleerde" verblijf in Bolivia heeft ons daarbij geholpen, maar het zit er nog niet op… Voorlopig ontvangen we thuis geen bezoek, dat doen we totdat we het gevoel hebben dat Edmundo er klaar voor is. We geven wel over een aantal weken een groot "aankomstfeest" en we hopen natuurlijk dat jullie allemaal komen. Net zoals we hopen dat jullie gewoon naar Schiphol komen als je daar zin in hebt:-) Wij verheugen ons er in ieder geval ontzettend op om iedereen weer te zien!

Het is zover! Het zit er op! We gaan naar huis! Zaterdagochtend om 11.30 vertrekt ons vliegtuig van het Viru Viru vliegveld in Santa Cruz (het is dan in Nederland 17.30) richting Sao Paulo (Brazilixeb). Na een vlucht van 2 uur en 45 minuten landen we om 15.15 lokale tijd en om 18.40 vliegen we verder met KLM (KL 792) richting Nederland. Op zondagochtend 3 mei, na een vlucht van 11 uur en 30 minuten (eh… hoeveel films zijn dat?;-) landen we om 11.10 op Schiphol. En dan is onze bijzondere reis echt voorbij!

Als gekken rennen we van hot naar her, de laatste dagen in Bolivia hebben we het zo druk! We willen daar nog heen, dxe1t nog kopen, toch nog een keer dat leuke park bezoeken… aaaahhhh we komen tijd tekort! De twee maanden zijn voorbij gevlogen en nu we beseffen dat we zaterdag echt naar huis gaan weten we van gekkigheid niet meer wat we in welke volgorde gaan doen… Vandaag heeft Arjan gauw nog even lekkere pannenkoeken gebakken (de 1e poging met maismeel was eh… een interessant experiment;-), we hebben de laatste souvenirs xe9n 2 koffers gekocht en de laatste zakken met schone was opgehaald. Morgen is onze allerlaatste dag in Bolivia… dat zal wel stressen worden want we moeten nog veel inpakken (en weggeven!). Vanavond hebben we nog eventjes de tijd genomen om alle souvenirs te bekijken en alvast een beetje na te genieten. Op de foto’s zien jullie een voorproefje, dan weet je alvast wat je kunt verwachten straks… ))

Vandaag zijn we voor de allerlaatste keer naar het kindertehuis van Edmundo geweest. In de ochtend hebben we samen met Pepe en met de andere nederlandse adoptiefamilie (hun kindje komt uit hetzelfde tehuis) boodschappen gedaan op de "Feria Barrio Lindo" (dezelfde markt als waar Arjan en Jan vorige week al die klamboes hadden gekocht). We hebben vandaag de overige mosquiteros gekocht (mede dankzij de last-minute donaties van sommigen van jullie vorige week:-)) en andere benodigdheden voor het tehuis. Het winkelen was een avontuur op zich en het was heel erg warm, Pepe heeft zich, als onze chauffeur xe9n gids, letterlijk in het zweet gewerkt.
Het was al gauw duidelijk dat het onmogelijk was om al ons donatiegeld uit te geven op de markt, dus het restant hebben we in een envelop gedaan en op die manier aangeboden. De zusters kunnen het goed gebruiken, per dag krijgen ze van de overheid 7 Bolivianos per kind per dag (ca x800,70) en daar moeten ze alles van doen. Geld voor medicijnen en ziekenhuisopnames hebben ze vaak niet en daar helpen we ze graag mee. Nogmaals dank voor jullie bijdrage, mede namens de hermana’s:-))

Het laatste bezoek was echt heel bijzonder, de sfeer was ongedwongen en relaxed en ook een beetje emotioneel. Omdat we nog niet hadden gegeten werden we bij aankomst direct uitgenodigd voor een geimproviseerde lunch (soep, hamburgers, patatjes, salade en ijs met likeur toe). De hermana’s stonden zelf in de keuken de hamburgers te bakken! Zweterige Pepe mocht ook aanschuiven en zo was het echt een supergezellig samenzijn:-) We hadden voor de mamita’s en de hermana’s ieder een Nederlandse souvenir (door Jan op Schiphol gekocht;-) en een aantal foto’s van Edmundo (met ons) in een feestelijk tasje verpakt. Het was erg leuk om ze nog iets te kunnen geven en het was voor de mamita’s extra leuk dat Edmundo zelf het tasje kwam overhandigen. Edmundo zat tijdens dit bezoekje echt heel goed in zijn vel (veel beter dan de vorige keer), hij hield ons goed in de gaten en was vrolijk en vriendelijk tegen iedereen. Zijn nieuwste grote vriend is Pepe, tja die heeft natuurlijk een echte auto! Na een ontzettend leuke middag hebben de mamita’s Edmundo voor de allerlaatste keer geknuffeld en hebben de zusters ons enthousiast uitgezwaaid. Wat een fijne herinnering houden we hier aan over! En als we het snelle spaans van de oudste zuster goed hebben begrepen komen ze ons aanstaande zaterdag ook nog op het vliegveld uitzwaaien… we weten niet zeker of ze komen, maar dat ze betrokken zijn is wel duidelijk… heel bijzonder allemaal:-))

iAdios, hasta la proxima! )

In het Yvaga Guazxfa park worden we gebeld door de andere nederlanders, we moeten om 14.30 bij het consulaat zijn want we kunnen het Laissez-passer van Edmundo ophalen. We moeten ook nog een handtekening zetten en die moet weer gefaxed worden naar Lima en dat moet precies op tijd, belangrijk dus dat we punctueel zijn. Gelukkig staan we nxe8t te wachten op de taxi en gaan we in een rap vaartje terug richting de stad. We eten nog eventjes snel iets onderweg en dan is het zover… het zo belangrijke document wordt overhandigd (door de secretaresse van de consul). We hebben hem hoor, het blauwkaftige handgeschreven laat-mij-er-door-paspoortje! Nu kunnen we beginnen aan de reis naar huis. Vrijdag komt Inxe9s de overige (belangrijke papieren) brengen en dan is niet alleen Edmundo zijn dossier compleet, het is dan ook heel waarschijnlijk dat we dit weekend zonder al te veel problemen alle douanes kunnen passeren. Maar ja… het is een beetje een dooddoener, maar je weet het hier echt nooit, dus we blijven scherp en alert. Pas als we straks door de Schipholdeur komen is het echt allemaal in orde…